اگرچه تحت شرایط کامل در طبیعت این گونه بومی (اندمیک) *هاوایی ممکن است تا ارتفاع 34 متر نیز ارتفاع بگیرید، اما باز هم بعنوان یک درختچه به حساب می­آید. گونه­ای بشدت کند رشد است که میتوان بعنوان یک درخت کوچک و ستونی آن را توصیه نمود. میزانی از هرس برای آن ضروری است. درختی بشدت متغیر است: بین یک جمعیت تا جمعیت دیگر از نظر اندازه برگ، شکل و بافت ممکن است متفاوت باشد. رنگ برگهای تازه باز شده آن دارای تنوع است که از قرمز نیمه شفاف تا نارنجی مات، ارغوانی و یا سفید می­باشد و جوانه برگ نیز دارای تنوع رنگی می­باشد. شکوفه­های آن بیشترین جذابیت را دارند. رنگ آن از سفید (نادر) تا زرد کمرنگ، زرد تیره، نارنجی و طلایی است تا قرمز و قرمز تیره. تاج گل­هایی از گل آن، جوانه برگ و خود برگ این درخت ساخته می­شود. خاک: در حالی که خاکهای غنی  و مرطوب رشد بهتری را ایجاد می­کنند و گلدهی گیاه را سبب می­شوند، این درخت در اغلب خاک­هایی که زهکش عالی داشته باشند توسعه مییابند. این گونه خاکهای خیس و ضعیف، از نظر هوادهی، را تحمل نمیکند. مقاومت: این درخت ارزششمند زینتی مقاوم به باد بود و تا حدی مقاومت به افشانه آب و نمک دارد و در طبیعت ممکن است در مکانهایی بشدت گرم و خشک دیده شود. خزانه­هایی که متخصص تولید گیاهان بومی هاوایی هستند دارای گلدان­های بزرگی از این درخت هستند که گل، جوانه برگ و شاخساره آن برای ارزیابی باغبانان در معرض دید است. بومیان هاوایی بطور سنتی از چوب سخت و محکم آن برای ترسیم تصاویر مذهبی و برای ساختن نیزه  و گرز و سایر کالاهای دارای کاربری سخت استفاده می­کردند. امروزه چوب آن برای ساخت مبلمان و کف سازی مورد توجه است.