شانکرهای پوستی باکتریایی گردو

شانکرهای پوستی باکتریایی

شانکرهای پوستی گردو معمولاً به دنبال ضعیف شدن درخت در اثر تنشهای محیطی از جمله سطحی بودن یا فشردگی خاک، خشکی، آبیاری بیش از حد و پوسیدگیهای طوقه و ریشه ظاهر میشوند. انواع شانکرهای باکتریایی گردو شامل شانکر عمقی و شانکر سطحی پوست هستند که شانکر عمقی خطرناکتر است.

شانکر سطحی پوست

بیماری شانکر سطحی پوست. عامل این بیماری باکتری Erwinia nigrifluens Wilson, Starr است. گونه های جنس Brenneria گرم منفی، میله ای شکل با انتهای گرد، با ابعاد 3-3/1×1-5/0 میکرون، فاقد اندوسپور یا کپسول، منفرد و به ندرت جفتی، متحرک با تاژکهای محیطی هستند و پاسخ فوق حساسیت در توتون ایجاد نمیکنند. سرعت رشد آنها در دمای ^oC 28 بهینه بوده و بیش از ^oC 37 کند یا متوقف میشود.

نشانه های بیماری

نشانه بارز این بیماری ایجاد شانکرهای متعدد، گروهی و به رنگ قهوه ای تا سیاه در پوست خارجی تنه یا شاخه های اصلی است اما معمولاً روی انشعابات کوچکتر و شاخه های فرعی دیده نمیشود. از مرکز این لکه ها تراوشات سیاه رنگی جاری میشود که بعداً خشک شده و موادی شبه قیر برجا میگذارد. دیگر نشانه های این بیماری شامل علائم عمومی زوال و شعف و خشکیدگی شاخه است.

چرخه بیماری

باکتری عامل درون شانکر یا در تراوشات آن زمستان گذرانی مکند و در بهار، به همراه تراوشات به بیرون راه می یابد. سپس از طریق باد و باران منتشر میشود و از راه زخمهای پوستی، به خصوص زخمهای ایجاد شده توسط پرندگان، به درختان سالم نفوذ میکند. در تابستانها، به سرعت بزرک میشوند اما در پاییز و زمستان غیر فعال هستند. این بیماری در خاکهای فقیر و خشک سریعاً گسترش می یابد.

کنترل

شانکر سطحی در درختان تحت تنشهای تغذیه ای و آبی شدت می یابد و کود دهی و آبیاری منظم بهترین راه کنترل آن است. شانکرهای کوچک را میتوان خارج کرده و سپس محلهای برش را با اکسی کلرور مس ضدعفونی کرد.