رگه سیاه (خط سیاه) گردو
رگه سیاه (خط سیاه) گردو
رگه سیاه در درختان 5 تا بالای 70 ساله و گاهی روی درختان جوانتر رخ میدهد. نخستین نشانه این بیماری زوال تدریجی بنیه درخت است که به صورت رشد ضعیف شاخساره انتهایی ظاهر میشود. معمولاً پاجوشها از زیر محل پیوند از پایه به وجود میآیند. که البته به تنهایی عامل تشخیص نیستند. معمولاً سوراخهای کوچک دارای شکافهای عمودی در پوست محل پیوند به وجود میآیند و کامبیوم و بافت آبکشی زیر پوست در محل اتصال پایه و پیوندک بافت مرده میشود. در گردوی ایرانی که روی پایه گردوی سیاه پیوند زده شده است، بافت نکروزه به شکل رگه باریک و سیاه رنگی در محل پیوند دیده میشود.
در پایه پارادوکس بافت مردگی معمولاً به سمت پایین به داخل پایه و به صورت شانکر در حال گسترش در زیر محل پیوند مشاهده میشود. رگه سیاه در مراحل اولیه پیشرفت بیماری پیوسته نیست، ولی به تدریج اطراف تنه را فرا میگیرد. بعد از چند سال رگه دور تا دور تنه را میگیرد، ودرخت را از بین میبرد. رگه سیاه را سویهای از ویروس برگ قاشقی گیلاس که (Cherry Leaf Roll Virus) CLRV-W نامیده میشود، ایجاد میکند.
کنترل
آلودگیهای اولیه در نواحی عاری از بیماری را میتوان با استفاده از پیوندک چوب و جوانه درخت گردوی ایرانی که عاری از ویروس هستند و برای تکثیر استفاده میشوند، از بین برد. درختان آلوده را میتوان از زیر محل پیوند بریده و دوباره با پیوندک عاری از ویروس پیوند زد. در نواحی که وقوع بیماری رگه سیاه کم است درختان آلوده بلافاصله بعد از تشخیص از گسترش طبیعی ویروس جلوگیری میکنند. برای مبارزه با این بیماری دانههای گرده نیز باید عاری از ویروس باشند، همچنین پایههای Paragox و J.hindsii در صورتی که از پایین حل پیوند سربرداری شوند میتواند برای پیوند مورد استفاده قرار گیرند.
بیماریهای ناشی از نماتد
گردوی ایرانی مورد حمله نماتدهای خنجری، حلقوی، ریشه گرهی و مولد زخم ریشه قرار میگیرد.
مبارزه با علفهای هرز
در سالهای اخیر استفاده از علفکشها برای مبارزه با علفهای هرز جایگزین شخم شده است. علفکشهای سیمازین و دیورون به مدت 4 ماه به طور موفقیتآمیزی علفهای هرز درختان جوان گردو را کنترل کرده است. علفکش دی کلوبنیل در خاکهای سنگین برای درختان میوه بیخطر است ولی در خاکهای سبکتر به ویژه در باغهایی که به صورت بارانی یا غرقابی آبیاری میشوند کمتر مورد استفاده قرار میگیرد.